The making of… #1 Bellen, bestellen en geultjes graven

Op zaterdag 14 januari werden we op Schiphol warm onthaald na een reis van bijna vier maanden. Fijn om iedereen weer te zien. We gaven onszelf twee weken de tijd om uit ons coconnetje te komen en mentaal te landen in ons nieuwe leven.

Een nieuw leven? Dat klinkt wel heel zwaarmoedig. Dat is het zeker niet, al was het wel aan wat veranderingen onderhevig, zoals:

  • Een nieuwe woonplek: (tijdelijk) terug op het ouderlijk nest
  • Het opstarten van de tuinderij (Pieter)
  • De zoektocht naar een baan (Juliette)

Buiten het feit om dat je over het eerste en laatste punt al een boek kunt schrijven, gaan we het hier natuurlijk over de tuinderij hebben. Want hoe start je nou zoiets?

Wie heb ik aan de lijn?

Als de FBI de telefoonlijn van Pieter zou aftappen, kon er een extra werknemer aangenomen worden. De eerste weken bestonden dan ook vooral uit bellen, afspraken maken en bestellingen plaatsen. Een overzichtje van wat er zoal geregeld moest worden:

  • Afspraken maken met: de KvK, Skal Biocontrole en de bank.
  • Het bestellen (en kopen) van onder andere: zaden, plant- en pootgoed, palen, gaas, netten, hekjes, kassen, zaai-, schoffel- en freesmachines en stalmest.

Het ene na het andere pakketje werd bezorgd en de zolder stond vol met opgekweekte plantjes… je zou toch bijna andere dingen gaan denken?!

Water: je vriend of je vijand?

Als je een tuinderij hebt, worden buienradar en weeronline per direct je favoriete websites. Je kijkt meer dan ooit naar het weerbericht en hoopt meer dan ooit dat sommige meteorologen Schotland voor ogen hadden in plaats van Nederland. Helaas waren regenbuien een dagelijkse gang van zaken begin maart. Regenlaarzen waren vereist om het land te betreden.

 

Je zou denken: aan water geen gebrek… toch werd er in de tussentijd een waterbron geslagen, van maar liefst 16 meter diep. Er werden waterleidingen en kraantjes aangelegd, zodat de plantjes later besproeid kunnen worden.

Hekje tegen de dieren…

Terwijl het land nog te nat was om echt op te werken, kon Pieter al wel een hek bouwen rondom het perceel. Dit moet ervoor zorgen dat konijnen de geur van slablaadjes laten voor wat het is en rechtsomkeer maken. Het hek heeft de eerste (onverwachte) testfase helaas niet doorstaan. Een ree herkende dit nieuwe stukje gaas nog niet en brak er vol doorheen. Tot tweemaal toe zelfs. Pieter stond erbij en keek ernaar… Konijnen zijn echter nog niet gespot.

Tot zover deel 1 van the making of, dat zich voornamelijk in februari en maart afspeelde. In deel 2 lees én zie je wat er onder andere met de enorme hoop stront gebeurt die je op de fotocollage al ziet. Bovendien gaan de eerste zaadjes de grond in, so stay tuned!

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *